إبراهيم قرار گرفتند . نداى حضرت إبراهيم عليه السّلام به مرغان نداى ملكوتى بوده است بارى ، اين نداى ملكوتى ابراهيم بود كه مرغها را زنده كرد ، إبراهيم با اسم خدا زنده كرد و اسم خدا ، امر خدا و اذن خداست ؛ همان طورى كه در روايت است كه چون ابراهيم كعبه را بنا كرد بر فراز كوه أبو قُبيس آمد و مردم را به حجّ خواند ، هر كس صداى او را شنيد - گرچه در اصلاب پدران بود - و نداى او را لبّيك گفت ، به حجّ مشرّف مىشود . افرادى كه يك بار لبّيك گفتند يك بار ، و افرادى كه دو بار لبّيك گفتند دو بار ، و همچنين برود بالا به تعداد لبّيك‌هاى گفته شده ، موفّق به حجّ و زيارت بيت الله الحرام خواهند شد . معلوم است كه اين نداى إبراهيم نيز ملكوتى است نه مُلكى ، و الّا در اصلاب پدران شنيده نمىشد ، و لبّيك‌ها نيز ملكوتى است . و بنابراين هر كس إجابت كند موفّق به حجّ ميگردد ، و الّا لبّيك‌هاى ظاهرى ملازمه‌اى با تشرّف ندارد . لذا ابراهيم آرام گرفت ؛ يعنى همان اطمينان قلبى را كه طلب ميكرد براى او حاصل شد ، چون به دست خودش ، و با ارادهء خودش انجام پذيرفت . اگر امرى در وجود خود انسان تحقّق پيدا كند و انسان آن را لمس نمايد و مشهود و ممسوس او شود ، طبعاً از مقام ترديد و شكّ و يا لا أقلّ عدم اطمينان ، به مقام يقين و اطمينان منقلب ميگردد . شما اگر بگوئيد : من اصلًا نمىتوانم بفهمم اين چراغ برق چطور روشن مىشود ؟